„Tymczasem milicjanci i wywiadowcy oglądali okoliczne zaułki i ulice. Wszędzie panowała niczym niezmącona cisza. Nigdzie ani śladu po kimkolwiek, kto
by ucierpiał z powodu postrzelenia, nigdzie śladu przestępcy ani jego współtowarzyszy, jeśli tacy istnieli.
Sędzia śledczy postanowił natychmiast przystąpić do przesłuchania najbliższych dozorców. Dozorca domu numer 35, przestraszony nagłą nocną wizytą, nie mógł powiedzieć nic godnego uwagi. Nic nie wie, nic nie widział. Poszedł spać wcześnie, zakończył sprzątanie podwórka i nic nie słyszał. Dozorca domu numer 29 również niczego nie słyszał i nic nie widział. Dozorca domu numer 33 okazał się równie głuchym albo tylko udawał. Sędzia zaczął już powątpiewać, czy którykolwiek z tych dozorców mógł być świadkiem tego zdarzenia, gdy nagle zjawił się oficer z dozorcą domu numer 33. Ten coś wie, widać to po nim; strach o własną skórę i chęć usłużenia odbijały się na przemian w tej twarzy zmieszanej, trwożliwej i wyraźnie przestraszonej.
Barzeń — tak się bowiem nazywał ów dozorca.— zwyczajem wszystkich dozorców świata, stał przed zamknięciem bramy w furtce i obserwował przechodniów. Mniej więcej koło godziny dziesiątej zauważył przechodzącą przez ulicę grupkę złożoną z dwóch mężczyzn i jednej kobiety. Wydali mu się oni podejrzani.“(13)