„Noc tego dnia nadeszła wcześniej niż zwykle. Przyśpieszyła ją wielka, ciemna chmura, pokrywająca niebo na wielkiej przestrzeni. Ciężki i duszący wiatr pochylał łodygi kwiatów, oczekujących na deszcz.
Nadchodząca burza nie przynagliła Andrei. Szła wolno, zamyślona, jakby z żalem decydując się na powrót do samotnego mieszkania. Zniecierpliwiona Nicole szła za nią mrucząc pod nosem przekleństwa na tę opieszałość.
Wreszcie Andrea weszła do pokoju, osunęła się raczej niż siadła na krześle i kazała Nicole .zamknąć okno.
Pokojówka wykonała polecenie i podeszła do Andrei z miną współczującą.
— Ma pani podkrążone oczy i źle wygląda. Może się pani
już położy
— Tak myślisz — odpowiedziała Andrea i machinalnie
wyciągnęła nogi.
Nicole wzięła ten ruch za sygnał do rozbierania j zaczęła spiesznie odpinać spinki i haftki. Podczas rozbierania Andrea nie odezwała się ani słowem, chociaż Nicole w pośpiechu kilka razy pociągnęła ją za włosy.
Po skończeniu wieczornej toalety Andrea wydała rozkazy na następny dzień. Poleciła Nicole pójść po książki, jakie miał Jej przysłać Filip, a następnie sprowadzić stroiciela klawesynu.
Pokojówka odpowiedziała spokojnie, że jeśli jej nie rozbudzą w nocy, wstanie skoro świt 1 nim się pani obudzi wszystkie jej polecenia zostaną wykonane.“(7)