„Ledwo zdążyliśmy przełknąć pierwsze kęsy, gdy przez otwarte okna dobiegł coraz głośniejszy warkot motocykla.
— To pewnie ktoś do nas, z batalionu — powiedziałem zaniepokojony. — Przepraszam, wyjdę sprawdzić.
Miałem rację. Przed gankiem hamował właśnie goniec dowódcy. Mamy natychmiast wracać do koszar. To wszystko.
Posmutnieli nasi gospodarze, pannie Basi podejrzanie zwilgotniały oczy, ale cóż robić — trzeba jechać. Serdeczne pożegnanie i gnamy do Łucka co silnik wyskoczy.
W koszarach dramatyczna wiadomość wojna! Wczesnym rankiem bomby spadły na polskie miasta. Zaatakowano z powietrza Warszawę, Grudziądz, Poznań, Kraków, Lwów i wiele innych. Walki rozgorzały na całej długości granicy polskoniemieckiej.
Natychmiast pojechałem do miasta, by ze swojej kwatery zabrać rzeczy osobiste. Byłem pewien, że już tu nie wrócę, a przynajmniej nieprędko. Nie dostrzegałem na ulicach żadnych oznak paniki ani nerwowości. Dzień jak co dzień. Pomyślałem, że nie wszyscy, podobnie zresztą jak i my, wysłuchali porannego komunikatu radiowego. A tam, gdzie nie dotarły jeszcze wybuchy bomb i odgłosy artyleryjskiej kanonady, życie toczy się zapewne normalnie.
Zapinam swój pluton na przysłowiowy ostatni guzik. Osobiście kontroluję we wszystkich czołgach sprzężenie działka z karabinem maszynowym i jego zbieżność z lunetą celowniczą. Nadzoruję uzupełnianie paliwa do pełnych baków i rozmieszczanie ostrej amunicji. W szafkach amunicyjnych ma być po 58 pocisków do działka i sześć czy siedem bębnów do karabinu maszynowego, zamocowanych na specjalnych uchwytach wewnątrz kabiny.“(2)