„I.oto — w stosunku do swych krakowskich panien i pań, tak aktywnych jeżeli szło o zakłócenie jego kolejowej marszruty marzeń, Leon Wachicki uczuł tedy podwójny niedosyt i rozczarowanie. Znał je zbyt dobrze na co dzień, aby poprzemieniać się mogły w maski. Zarażony ślepotą Conrada, sam niejako chciał oślepnąć. Lecz jak to zrobić Wszak nie mógł wymazać z pamięci, że krakowianka LuSia lub inna Aga mają pod spodem znane mu we wszystkich detalach staniczki psychiczne — nie zaś jaskrawe a niezrozumiałe w swych pogańskich wzorach sarongi. Wiedział, co się kryło pod tymi koronkami — a pragnął wszak nie wiedzieć. I wonczas znowu zaszło to samo trzeba tylko czegoś uporczywie chcieć, by niemożliwe stało się faktem... I tak też rzeczy się w istocie miały. Obok niego w leżaku leżało teraz owe odbicie w wodzie, owa nieznana czarnoczerwona maska, może murzyńska, a może malajska. BoWiem gdy poznał Barbrę Dzwonigaj, podszedł ku niej po omacku i przystanął jakby w oparach przed podszyciem puszczy. Nie była krakowianką ani jakąś dawniejszą inną znajomą. Nie znał jej. Majaczyła przed nim, uśmiechnięta, podmalowana i drewniana. Była przysłonięta Zwycięstwem, Uśmiechem, Szczęścia, Ocaleniem... i tak dalej.“(3)