„A kiedy w latach 1946—1947 w ówczesnym stanie Telengana wybuchły rozpaczliwe bunty chłopskie — na scenie pojawili się razakarowie. To straszne słowo oznacza w języku telugu tyle, co nadzorca, służący lub najemnik, trafniej jednak byłoby je tłumaczyć jako zbir lub płatny morderca. Razakarowie, uzbrojeni w angielską broń z demobilu i wysłani w teren z rozkazem, aby nie oszczędzać żadnego buntownika, powtórzyli niemal co do joty wyczyny pierwszych Mogołów. Bandy razakarów zostawiały po zbuntowa
nych wsiach tylko płachcie spalonej ziemi, bo nawet studnie zatruwano, a ciała pomordowanych palono, aby nie dawać pożywienia okolicznym sępom. Zdesperowani, bezbronni chłopi uchodzili w lasy — razakarowie palili lasy razem z ludźmi. Pięćset razów wołowym kańczugiem, odrąbywanie ramion, wieszanie za włosy, zamykanie do klatki z wygłodniałymi szczurami — to były pospofite „kary", jakie w imieniu nizama razakarowie wymierzali tym, którzy nie mieli już nic do stracenia. Oblicza się, że bandy oprawców nizama wymordowały na terenie dzisiejszego Hajdarabadu 25 tysięcy ludzi. Nizamowie nigdy nie zdali z tego żadnego rachunku. Niepodległa republika indyjska przez pierwsze dwadzieścia lat swego istnienia była zbyt słaba, aby odebrać arystokratom ich bezmierne bogactwa lub choćby zmusić ich tylko do przestrzegania praw. Dopiero ostatnio, pod presją lewicy, zaczęto bliżej przypatrywać się błękitnokrwistym. I ich obejmuje teraz obowiązek płacenia podatków i odpowiedzialność przed prawem. Powoli zaczynają przypominać przeciętnych śmiertelników. Ale długo jeszcze potrwa, zanim staną się zwykłymi obywatelami swego kraju.“(15)