„— Zdaje mi się, że powinienem poznać pana lepiej przed portretowaniem. Inaczej portret będzie fałszywy.
— Może ma pan słuszność, może ma pan słuszność... Ale na pewno zechce pan coś malować. Pozwoli mi pan przypatrywać się Tak bym chciał widzieć pana przy pracy.
— Widziałem w ogrodzie miejsce, które bym chętnie malował.
— Świetnie! Paul, zanieś sztalugi pana Vincenta do ogrodu. Pan nam pokaże, gdzie je ustawić, a ja panu powiem, czy już ktoś malował to samo miejsce.
Gdy Vincent pracował, doktor krążył bez przerwy dokoła i gestykulował z zachwytem, zdziwieniem, osłupieniem. Spozierając co chwila przez ramię Vincenta na sztalugi, zasypywał go radami i wykrzyknikami.
— Tak, tak, teraz pan to uchwycił. Karminowe jezioro! Uwaga, bo zepsuje pan to drzewo! Ach tak, teraz jest dobrze. Nie, nie, nie dawać więcej kobaltu, to nie Prowansja. Tak, tak, teraz zaczynam rozumieć! Uderzające! Tylko odrobinę żółtej barwy na ten kwiat! Tak, teraz w porządku. Jakie żywe stają, się rzeczy pod palcami pana! Pański pędzel nie zna martwej natury. Nie, nie! Błagam, niech pan będzie ostrożny! Nie za dużo! O, teraz, teraz! Cudownie!
Vincent znosił ten monolog, póki mógł. Potem zwrócił się do nerwowo skaczącego człowieczka i rzekł“(4)